تبلیغات
قرارگاه فرهنگی شهید بابانظر

قرارگاه فرهنگی شهید بابانظر

در سیزدهم آبان ماه چه گذشت؟

 

سیزدهم آبان سالگرد سه رویداد مهم در تاریخ ایران است؛ تبعید امام خمینی به تركیه در 13 آبان 1343، كشتار دانش آموزان در 13 آبان 1357 در دانشگاه تهران و تسخیر سفارت امریكا در 13 آبان 1358، سه رویداد متفاوت بودند، ولی هر یك در شكل دادن به حركت انقلاب اسلامی نقش خاصی ایفا كردند. هویت هر سه رخداد، مبارزه با استكبار و عوامل آن است و به همین دلیل این روز «روز ملی مبارزه با استكبار» نامیده می شود.

در شکل گیری حادثه ی تسخیر لانه ی جاسوسی آمریکا، عوامل متعددی مؤثر بودند. همه ی این عوامل از عملکرد دولت آمریکا در برابر انقلاب اسلامی ایران متأثر بود. با پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 ه.ش که با خواست و حضور قاطع ملت ایران و به رهبری حضرت امام (ره) به وقوع پیوست، دولت آمریکا از مداخله در امور ایران دست برنداشت و به جای آنکه از حوادث انقلاب درس بگیرد، تمام امکانات و ارتباطات خود را به کار گرفت تا این انقلاب نوپا را شکست دهد یا در حرکت آن، انحراف ایجاد کند.

بر این اساس، در طول 9 ماه - از 22 بهمن 1357 تا 13 آبان ماه 1358 حرکتهای توطئه آمیزی را در سراسر کشور، علیه انقلاب هدایت کرد. در این وقایع، به گونه ای آشکار دست آمریکاییها دیده می شد و سفارت آمریکا مرکز جاسوسی و ستاد فرماندهی برای سازماندهی حرکتهای تفرقه افکنی و تجزیه طلبانه شده بود. درهمین مدت، حرکتهای تجزیه طلبانه با عناوینی چون «خلق عرب» در خوزستان، «خلق کرد» در کردستان، «خلق ترکمن» در گنبد، «خلق ترک» در آذربایجان و... در اطراف و اکناف کشور، برای انقلاب مشکل ایجاد می کردند. قرائن نشان می داد که سرنخ همه ی این جریان ها سفارت آمریکا است. پیش و بیش از همه، حضرت امام (ره) بر این مسأله واقف بودند. به همین علت در این مدت و به ویژه، در ماهها و هفته های منتهی به سیزده آبان 58، در تمامی سخنرانی ها و اعلام مواضع خود، طلاب، دانشجویان و جوانان را به هوشیاری در برابر آمریکا و ضرورت مقابله با توطئه های این دولت فرا می خواندند. همین هشدارها موجب شد تا دانشجویان ما یقین کنند که حضرت امام (ره) به عنوان رهبر و معمار انقلاب، اخبار و گزارش های دقیقی به دستشان می رسد که این گونه نسبت به اقدامات آمریکا هشدار می دهند و همگان را به مقابله با اقدامات دعوت می کنند. بنابراین پس از اشغال لانه ی جاسوسی، دولت آمریکا نه تنها از فعالیت ها و حرکت های تخریبی خود نسبت به انقلاب اسلامی دست برنداشت، بلكه پس از افشای اسناد لانه ی جاسوسی، سیستم جاسوسی و ارتباطات آمریکا در این کشور به طور کامل مختل شد و سرپل هایش در ایران لو رفتند. مهم تر از همه این که، سفارت به عنوان یک جاسوس خانه ی رسمی و مطمئن از دست رفت. این امر باعث شد دولت آمریکا، آخرین حرکت خود - یعنی کودتای نظامی - را علیه ایران، طراحی کند. هدف اصلی آمریکا این بود که هم بتواند نظام مقدس اسلامی را سرنگون نماید و هم جاسوسان خود را از اسارت آزاد کند.

شکی نیست که تسخیر سفارت، حرکتی خودجوش، مردمی و غیر دولتی بود که عده ای از دانشجویان مسلمان دانشگاه ها انجام دادند. آنان بعدها برای اثبات استقلال خود از گرو ههای سیاسی و پیروی بی چون و چرا از امام، عنوان «دانشجویان مسلمان پیرو خط امام» را برای خود برگزیدند. انگیزه های اصلی این حرکت، مقابله با احتمال سلطه ی دوباره آمریکا بر ایران، اعتراض به جنایت های 25 ساله ی آمریکا در ایران که به طور مشخص با کودتای 28 مرداد 1332 آغاز شده بود، اعتراض به حضور شاه مخلوع در آمریکا و تثبیت جریان ارزشی و اصولگرا و همچنین مقابله با حرکت های کند و غیر انقلابی دولت موقت بود که اندك اندک زمینه ی دلسردی مردم و انقلابیون واقعی را از انقلاب و دستاوردهای آن فراهم می کرد. چنین به نظر می رسد که دانشجویان پیش بینی می کردند که با این حرکت، دولت موقت استعفا دهد.

خانم مهندس «فروز رجایی فر» که در آن زمان در رشته ی مهندسی شیمی، در دانشگاه امیر کبیر(پلی تکن کی سابق) تحصیل می کرد، می گوید:

«شب قبل از 13 آبان، از طرف انجمن اسلامی دانشکده با ما تماس گرفتند و از ما خواستند که ساعت 7 صبح روز 13 آبان، در محل دانشکده حضور داشته باشیم و این مسأله، در چهار دانشگاه دیگری هم که هماهنگ شده بود (دانشگاه های پلی تکن کی، ملی، صنعتی شریف و تهران) صورت گرفت... صبح 13 آبان، جلسات توجیهی در هرکدام از این دانشگاه ها، برای بچه ها برگزار شد و جریان تسخیر انجام شد...

در این جلسات، ضرورت این کار بیان و به زمینه های آن اشاره شد، مثل سفر شاه به آمریکا و فرمایش حضرت امام که فرموده بودند طلبه ها و دانشجویان و دانش آموزا ن، حملات خود را نسبت به آمریکا زیاد کنند و این کشور را وادار به استرداد شاه کنند، یا ملاقاتی که نخست وزیر دولت موقت (مهندس بازرگان) با برژینسکی در الجزایر انجام داده بود که آن ها همه زمینه ی اعتراض را فراهم کرده بودند. در آن جلسه، عنوان شد که ما این کار را به عنوان اعتراض به عمل آمریکا، انجام خواهیم داد و اگر- احیاناً - حضرت امام با این کار مخالف باشند، چون اسم خودمان را دانشجویان پیرو خط امام گذاشته ایم، قطعاً تبعیت می کنیم و جریان را خاتمه می دهیم و اگر ایشان تأیید فرمودند که - طبیعتاً - برای ما وضعیت بسیار ایده آلی پدید می آمد.

از مطالب دیگری که در آن جلسه مطرح شد، این پیش بینی بود که در اثر این تسخیر، دولت موقت استعفا دهد که از نظر ما، خسران به حساب نمی آمد. چون ما به این تحلیل و نتیجه رسیده بودیم که دولت موقت، با مسیر انقلاب همخوانی لازم را ندارد و می توانم بگویم از این پیش بینی که امکان دهد دولت موقت استعفا دهد، خوشحال و راضی بودیم. البته این را باید اضافه کنم که اصلاً قرار بر این نبود که بحث تسخیر، تا این مدت طول بکشد. برنامه ی ما چند ساعت و در نهایت، یکی دو روز بود.

هدفمان هم جمع آوری نمایندگان رسانه های بین المللی بود، به صورتی که این خبر در دنیا انعکاس پیدا کند و این اعتراض دانشجویان، به عنوان نمایندگان ملت ایران به گوش جهان برسد. در واقع، ابعاد ماجرایی که انجام شد به هیچ وجه برای بچه ها پیش بینی شده نبود.»

و به عنوان آخرین نقل قولی که تبیین کننده ی چرایی اشغال سفارت آمریکاست، به اظهارات محسن میردامادی، یکی دیگر از سازمان دهندگان این حرکت، اشاره می کنیم:

«زمینه ی موضوع به این صورت بود که در اولین سال پس از پیروزی انقلاب که حکومت طاغوت فروریخته بود، هنوز حاکمیت انقلاب تش یکلات مقتدری برای اداره ی کشور نداشت. از یک سو، استان های مرزی کشور دستخوش حرکت های جدایی طلبانه شدند و از سوی دیگر، در سایر استان ها، گروه های ریز و درشت ضد انقلاب، دست به آشوب و فتنه زدند. اعتصاب و تحصن و درگیری و اغتشاش در ادارات و کارخانه ها و دیگر جاها، امری عادی و روزانه شده بود.شواهد و قرائنی در دست داشتیم که این وضع، طبیعی نیست. این احساس در بین دانشجویان وجود داشت که کارهایی که صورت می گیرد، نباید ناهماهنگ و خودبه خودی باشد. به نظر می رسید این کارها، باید از جایی هدایت شود و این تصور در بین دوستان وجود داشت که این کارها، به نحوی مستقیم، یا غیر مستقیم به وسیله ی آمریکا هدایت می شود؛ زیرا بحث اشغال سفارت آمریکا به عنوان مرکزی که اگر اشغال شود، کل توطئه ها از بین خواهد رفت پیش آمد و همین طور هم شد. به طوری که وقتی سفارت اشغال شد، تمام این برنامه ها تعطیل شد و شور و شوقی گسترده در ملت به وجود آمد که همه چیز را تحت الشعاع قرار داد.»

تسخیر لانه ی جاسوسی برای مقابله با سنگ اندازی های آمریکا در برابر حرکت رو به جلوی انقلاب اسلامی اقدامی پیش گیرانه بود چند ماه قبل از حمله به سفارت آمریکا، دولت کارتر، به بهانه ی معالجه ی پزشکی، به شاه اجازه ی ورود به این کشور را داده بود. ملت ایران که هنوز خاطره ی کودتای 28 مرداد سال 1332 ه.ش را به یاد داشت، این عمل را مقدمه ای برای طرح ریزی یک توطئه ی جدید، در سرنگونی جمهوری اسلامی دانست. در این میان، تسخیر لانه ی جاسوسی واکنشی به این اقدام مداخله جویانه ی آمریکا و اقدامی بازدارنده، برای مقابله با هرگونه توطئه ضد نظام بود.




پیج رنک گوگل